মৰমৰ আই

কবিঃ আনন্দচন্দ্ৰ আগৰৱালা

কোনে মোক তুলি -তালি কৰিলে ডাঙৰ

মৌসনা মিঠা মাতে পাহৰি ভাগৰ,

কৰিছিল স্নেহ মোক দুগালত চুমা খাই

-তেঁৱে মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই৷

চেনেহৰ চকুপানী ধাৰেৰে বোৱাই

কোনে মোক ৰাখিছিল বুকুত শুৱাই;

টোপনিত লালকাল মুখখনি চাই

-তেঁৱে মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই৷

কান্দিছিলোঁ যেৱে নৰিয়াত দুখ পাই;

একেথিৰে কোনে মোৰ মুখলৈ চাই,

মৰোঁ বুলি কান্দিছিল কাঢ়ি হুমুনিয়া

-তেঁৱে মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই৷

হইছিলোঁ থিয় যেৱে অত তত ধৰি

পৰিলেনো কোনে গই ততালিকে লৰি;

নিচুকাইছিল মোক নাম গুণ গাই

-তেঁৱে মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই৷

 

দ্ৰষ্টব্যঃ- কবিতাটি মূল আখৰ জোঁটনিৰে আকৌ দিয়া হ'ল- ওপৰত আধুনিক ৰূপটো দিয়া হৈছে, যি কুঁহিপাঠত উপলব্ধ! 

 

১

কোনে মোক তুলিতালি কৰিলে ডাঙ্গৰ,
মৌ-সনা মিঠা মাতে পাহৰি ভাগৰ,
কৰিছিল স্নেহ দুগালত চুমাখাই?
—তেওঁ মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই।

২

চেনেহৰ চকুপানী ধাৰেদি বোৱাই,
কোনে মোক ৰাখিছিল বুকুত শুৱাই,
টোপনিত লালকাল মুখখনি চাই,
—তেওঁ মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই।

৩

কান্দিছিলোঁ যেবে নৰিয়াত দুখপাই,
একে থিৰে কোনে মোৰ চকুলৈ চাই,
মৰে বুলি কান্দিছিল কাঢ়ি হুমুনীয়া?
—তেওঁ মোৰ মৰমৰ আই পূজনীয়া।

৪

হইছিলোঁ থিয় যেবে অ'ত ত’ত ধৰি,
পৰিলে কোনে নো গই ততালিকে লৰি,
নিচুকাইছিল মোক নাম-গুণ গাই?
—তেওঁ মোৰ পূজনীয়া মৰমৰ আই।

৫

মোৰ প্ৰতি এনে যাৰ মৰম অসীম,
কেনেকৈ সিজনক মই পাহৰিম?
চেনেহ-ভকতি মোৰ বাঢ়োক সদাই
তযু চৰণত হেৰাঁ মৰমৰ আই।