Wednesday, 19 August 2026

আদিকথা

কপিৰাইট  (স্বত্ত্বাধিকাৰ) বিলোপ হোৱা পুৰণি অসমীয়া কবিতাসমুহ ইউনিক'ড মানেৰে ইণ্টাৰনেটৰ যোগেদি উপলব্ধ কৰোৱাৰ ই আমাৰ এক নিঃকিন প্ৰচেষ্টা। আমাৰ জ্ঞান-বুদ্ধি মতে ইয়াত দিয়া সকলো পদ্য বা কবিতাৰে স্বত্ত্বাধিকাৰ ইতিমধ্যে বিলোপ হৈছে, তথাপিও ভুল ৰৈ যোৱাৰ সম্ভাৱনা নোহোৱা নহয়। ইয়াৰ বাবে আমাৰ উদ্দেশ্য নহয়, আচলতে এই কবিতা বিলাকৰ সম্বন্ধে সহজে উপলব্ধ তথ্যহে দায়ী। এই কাম কোনো ব্যৱসায়িক উদ্দেশ্যেৰে কৰা  হোৱা নাই, কেৱল প্ৰাচীন অসমীয়া সাহিত্যৰ প্ৰতি অকৃত্ৰিম অনুৰাগ আৰু ইয়াৰ সংৰক্ষণ তথা সম্প্ৰসাৰণৰ প্ৰতি থকা দায়বদ্ধতাহে ইয়াৰ মূল চালিকা শক্তি।
 

তথাপি আমি কোনো ভুল তথা বে-আইনী কাৰ্যক সমৰ্থন কৰিব বিছৰা নাই। যদি কোনো পাঠকৰ হাতত ইয়াত দিয়া কবিতাসমূহৰ স্বত্ত্বাধিকাৰ উলংঘন সম্পৰ্কে কিবা নিৰ্ভৰযোগ্য তথ্য হাতত আছে, তেন্তে আমাৰ অনুৰোধ, যাতে অনতিপলমে মন্তব্য আকাৰে কবিতাটোৰ তলতে জনায়। সত্য তথ্য তথা মতামতক যথাযোগ্য সন্মানেৰে গ্ৰহণ কৰাৰ লগতে উপযুক্ত ব্যৱস্থা লোৱা হব।

 কবিতাবিলাকত বানান বা বৰ্ণ সঞ্চয়ন মূল চপা প্ৰকাশৰ আলমতে ৰখা হৈছে, কোনো সম্পাদনা বা শুধৰণি কৰা হোৱা নাই।

আপুনিও যদি এই প্ৰচেষ্টাত অংশগ্ৰহণ কৰিব বিছাৰে, অনুগ্ৰহ কৰি আমাৰ লগত যোগাযোগ কৰক।

চিৰ চেনেহী মোৰ ভাষা জননী   


আমি অসমীয়া নহও দুখীয়া কিহৰ দুখীয়া হম,
সকলো আছিল, সকলো আছে, নুশুনো নলও গম ॥

শৰাইঘটীয়া ডেকা দল

 কবিঃঅতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা

 

শৰাইঘটিযা ডেকা দল,

লক্ষ্য তোৰ সমুজ্জ্বল,

ৰণুৱা তই, বনুৱা তই,

গাত তোৰ ভীমৰ বল,

মাটি কাটিবি, পৰ্বত খহাবি,

একে ৰাতিতে বান্ধিবি গড়,

অস্ত্ৰ ধৰিবি, হিলৈ ফুটাবি,

ৰক্ত গংগাৰ বোৱাবি ঢল।

সৰু ছোৱালী আৰু পখী,

কবিঃ ভৈৰৱ চন্দ্ৰ খাটনিয়াৰ

 

আহ, পখী আহ,

ফুল দিম কোঁচ ভৰি,

খুৱাম উদৰ পুৰি,

সাঁজি দিম সোণোৱালী বাহ,

আহ পখী, উৰি উৰি আহ।

 

আহ, পখী আহ,

পকা পকা ফল দিম

তোৰ স’তে উমলিম

পাবি ৰং, আহ পখী আহ,

সাঁজি দিম সোণেৰেই বাঁহ।

মৌ-মাখি

 

( ১ )

মউ মাখি কেনে সৰু  প্ৰাণী জগতত;
 শ্ৰম দেখি সিহঁতৰ,
 তধা লাগি ৰয় নৰ,
কদাপি নকৰে হানি  কাল অবাবত।

(২)

নেজানে এলাহ্ কেনে  নেজানে জিৰণি;
 ফুলনিৰ মউ ল‍ই,
 ৰহ-ঘৰা পাতে গই,
কিমান বুধিৰে কৰে মউ চাক খনি।

(৩)

মানুহৰ সঁচ হই  তুমি হেৰা ভাই !
 পৰি যদি এলাহত,
 কাল নিয়া অবাবত,
তেনেহলে নৰ-জন্ম  লভিল৷ মিছাই ।

মিঠা মাত

 

(১)

হেৰা লৰা! সকলোকে মিঠা মাত দিবা,
হুঁটা কথা কই কাকো বেজাৰ নিদিবা ।
কি আপোন কিবা পৰ সৱাৰে মনত,
নিশ্চয় সোমাব পাৰি মিঠা বচনত ।

(২)

চোৱা বাৰু গুৰ চেনি কেনে মিঠা পাই,
জাকে জাকে মাখি গই বেৰি কুঢ়ি খায়।
তাকে বুজি যাকে তাকে মিঠা কথা কবা,
তেনে হলে সকলোৰে প্রিয়-পাত্র হবা ।

বেঙ

 

(১)

হেৰা গণি ! চোৱাঁচোন শনি লই চোৱাঁ,
নেজানো নির্দ্দয় হায়! কিয় এনেকুৱা ।
বেঙ্ জাতি নিৰ্জু অতি সকলোৱে জানে,
সংসাৰত যতবোৰ প্ৰাণী আছে মানে ।

(২)

চুকৰ ভেকুলি থাকে চুকত সোমাই,
পোক মাখি যিটো পায় তাকে ধৰি খায়।
কদাপি নকৰে কাৰো কোনো অপকাৰ,
কোনো ৰূপে মানুহক নিদিয়ে বেজাৰ। 

খেতি আৰু বিদ্যা

 

(১)


পথাৰত গই বোপা!   আহা তুমি চাই,
কত দুখ কৰি খেতি   কৰে হালোৱাই।
নেজানে পিয়াহ ভোক   নেজানে ভাগৰ,
দুখতেই পানী কৰে   তেজ শৰীৰৰ।

(২)


এই দৰে বহু কষ্টে   ততাতৈয়া কৰি,
যত পাৰে তত লয়   বতৰতে কৰি।
তেহে জন্মে নানা শস্য   উপচি পথাৰ,
যাক দেখি ৰঙ্ লাগে   মনত অপাৰ।

(৩)


তোমাৰো কোমল মন   মাটিৰে সমান,
লিখা-পঢ়া খেতি আৰু   শস্য তাৰ জ্ঞান ।
লিখা-পঢ়া খেতি কৰাঁ   জ্ঞান শস্য পাবা,
সেয়ে হলে ডাঙৰত   মহা সুখে খাবা।