শেষ নোহোৱা সাধু

এক

সম্বলপুৰৰ মহাৰাজ ভম্বলসিং নাম
দিনে ৰাতি তেওঁৰ মাথোঁ সাধু শুনাই কাম
পাত্ৰ-মন্ত্ৰী সভাসদ
সাধুকথা বিশাৰদ
সকোলোৱে পাল পাতি সাধু কয় দিনে ৰাতি
শুনি থাকে মহাৰাজে দুয়োখন কাণ পাতি৷

দেৱদাসী

কবিঃ- অতুল চন্দ্ৰ হাজৰিকা

 ব্যৰ্থ-ভৰা জীৱনৰ পুঞ্জীভূত বেদনা বিপুল
নিবেদিছোঁ চৰণত, এই মোৰ চৰণ আকুল |
যদিও জীৱন ব্যৰ্থ, তথাপিতো তুমি স্বামী মোৰ
বুজা নাই একো অৰ্থ, হিয়া মোৰ বিষাদেৰে পূৰ |

বালিচৰ

কবিঃ- অতুলচন্দ্ৰ হাজৰিকা  

ৰূপোৱালী বালিচৰ          সুবিশাল মনোহৰ
লুইতৰ বিশাল বুকুত-
জিলমিল ৰূপৰেখা      দিলে কোন চিত্ৰলেখা
ৰ’দালিৰ ৰিহা-আঁচলত!