লৰাকাল

লৰাকাল		কেনে ভাল ;
নাই একো		আহুকাল ।
লিখা-পঢ়া		শিকিবৰ ;
এইটিহে		ঘাইপৰ ।
এই কাল		যদি যায় ;
তেন্তে তাক		কোনে পায় ?
কোটি টকা		কৰা দান ;
তেও তাক		পোৱা টান।

মূৰ মাৰি		যদি মৰা ;
তেও কি সি		দিব ধৰা ?
হেন জানি		হেৰা লৰা !
শিকা তুমি		লিখা-পঢ়া ।
এৰি দিয়া		সোৰোপালি,
আৰু যত		ধিতিঙালি ।
দিনে ৰাতি		কৰাঁ দুখ ;
তেহে পাবা		পাছে সুখ।
য'তে ত'তে		মান পাবা ;
মহা সুখে		নিতে খাবা।
যদি কৰা		আওকাণ ;
দুখ পাবা		ভালেমান ।
সকলোৱে		মূর্খ-কব ;
মনকষ্ট		বহু হব ।
নকৰিব		কেৱে মান ;
পাবা মাথোঁ		অপমান ।