এলাহ

 

( ১ )

সুখ নাই তাৰ যিটো		এলেহুৱা হয়,
এলাহ ডাঙৰ ৰোগ		জানিবা নিশ্চয়।
এলাহতে পৰি লোকে		নানা কষ্ট পায়,
গুছাবলৈ কষ্ট তেও		নেভাবে উপায়।

( ২ )

সিলোকে মৰিব পাৰে		বনৰ নামত,
খাবলই ভাল কিন্তু		বিচাৰে মনত।

ডাবি হুকি দিয়া যদি		এলেহুৱা বুলি,
তথাপি নিলাজ হই		সহিব সমূলি।

(৩)

দিনে ৰাতি ধোদ বুলি		যদি লাজ দিয়া,
তেও বন কৰাওঁতা		কেওঁ নাইকিয়া।
এই দৰে এলেহুৱা		যিটো লোক হয়,
মিছাতে নিয়াই দিন		দেহা কৰে ক্ষয় ।

(৪)

হেন জানি হেৰা লৰা !		উপদেশ ধৰাঁ,
পাচে সুখী হবলই		যদি আশা কৰা,
তেন্তে কাল নকটাবা		এলাহত পৰি ;
খেদি দিয়াঁ খেদি দিয়াঁ		তাক দূৰ কৰি ।